Sporten langs alle kanten, ook de mindere ;-)

Zaterdagmorgen, 7u20. Vanavond gaan we Nieuwjaar vieren maar eerst gaan we nog een wedstrijdje lopen! Eindelijk is het zover: de Corrida in Leuven staat voor de deur! Ten laatste om 8uur moet mijn ontbijt erdoor zijn want om stipt 10uur starten we. Dankzij mijn vriendin kunnen we dicht bij de start parkeren en ons nog verder omkleden…wat een luxe ;-) Het is frisjes en het miezert, maar daar geef ik niet om, integendeel. Ook trainingsmaat Geert en zijn vriendin zijn erbij. Geert start op de 12km en ik verwacht dat hij goed gaat zijn. Hij gaat vooral voor triatlon, het lopen op zich is voor hem dus gewoon “een deel” van zijn sport, niet speciaal een doel. Maar sinds een tijdje beschikt hij over een echte toptrainer en zijn motivatie en inzet zijn nog nooit zo groot geweest. We lopen rustig warm en ik voel me goed. Ook de afsluitende versnellingen geven me een goed gevoel. Het wachten voor de start duurt lang, maar het is het waard. Om stipt 10uur klinkt het startschot en we zijn ermee weg! Na enkele meters trippelen komt het tempo erin en plots zie ik Geert voor me uitlopen. De Bondgenotenlaan zit vol met de vele deelnemers en sommigen lopen het voetpad op, achter het publiek en krijgen zo een snellere, vrije baan. Geert springt mee en ik volg hem. Op een bepaald ogenblik kijk ik op mijn Garmin en die geeft 4:00/km en zelfs minder aan. “Dit gaat te snel voor mij” denk ik bij mezelf, maar Geert blijft ontspannen voor me uit lopen. Ik besluit om hem nog even te volgen… Uiteindelijk moet hij 12km doen en ik 8, hij zou dus voorzichtiger moeten zijn dan ik. In de tweede kilometer krijgen we een lichte helling: dankzij de goede opwarming verteren we die goed, maar Geert blijft doorgaan: 4:20/km. Da’s snel voor hem en ik begin te vrezen dat hij zichzelf gaat opblazen. Of toch niet? Ergens denk ik dat hij sterker is dan ooit tevoren en dat maakt dat alles mogelijk is. Ook gedurende de derde kilometer zit ik nog in zijn slipstream, tot we aan een korte afdaling komen. Geert gaat in de remmen en dat verwachtte ik. Hij loopt niet graag bergaf en kiest altijd voor een versnelling lager dan. Het is mijn moment, ik moet hem voorbij, ook al lopen we verschillende afstanden. Zonder om te kijken weet ik dat ik enkele meters pak, maar niet veel, hij volgt nog steeds. Halfweg de wedstrijd zit er nog een flink hellinkje in het parcours en daar ben ik voorzichtig voor. De laatste honderden meters voordat we eraan beginnen neem ik even gas terug om de hartslag een beetje te laten zakken, want die zit hoog, erg hoog. Maar ik voel me goed en de “gevreesde” helling gaat er goed door. Boven staan mijn vriendin en haar zoon te wachten. Als ik hen voorbij loop ben ik blij dat ik teken kan doen dat het nog goed gaat. Maar zoals ik me had voorgenomen: nu loop ik de benen leeg tot aan de finish! De volgende kilometers gaan goed en ik sta verstomd van mezelf en hoe goed het gaat. Ik zie dat de hartslag erg hoog blijft en dat maakt duidelijk dat ik push, maar dat geeft niet want de finish is in zicht. Bij het ingaan van de laatste kilometer voel ik de benen een eerste waarschuwing geven: het is bijna gedaan. Maar geen probleem: ik trap nog even op het gas als ik merk dat we bijna op het Ladeuzeplein zijn, de finish is in zicht. Als ik de laatste, korte rechte lijn opdraai en het finishpodium zie, voel ik iets wat alleen lopers voelen: kort, intens geluk, ook al heb je jezelf net te pletter gelopen. Met 36:11 ben ik zeer tevreden. Na een ellendig jaar, een ongeval en een hardnekkig blessurespook, weet ik in de laatste uren van 2011 mijn sportgebeuren toch nog een positieve wending te geven. Geert en zijn vriendin zetten op hun respectievelijke afstanden beiden een PR neer, wat respect verdiend. Na bijna 10km sputterde zijn motor dan toch even, deels omwille van zijn snelle start. Maar zijn resultaat is zonder meer super. Zo, dat was het. Ik heb er naar uitgekeken en van genoten, de Corrida, Leuven en het lopen…het was weer fantastisch! Als ik nog even sta na te genieten op het Ladeuzeplein denk ik bij mezelf: hier doen we het dus voor hé… Beste sportieve wensen aan iedereen!

Ziezo, de laatste “training” voor de Corrida zit erop. Allé, training kan je het moeilijk noemen, het was een half uurtje loslopen en afsluiten met enkele lichte versnellingen. Maar dat maakt wel dat het m’n derde week op rij was van lichte trainingen ZONDER problemen of pijntjes. Gelukkig maar... Voor de Eindejaarscorrida in het prachtige Leuven zijn er –buiten genieten- totaal geen ambities. De voorbije trainingen merkte ik duidelijk dat de basisconditie en de snelheid echt niets voorstelt. Ik loop dus mee voor de fun en ik zal m’n best doen, maar het zal geen tijd zijn om fier op te zijn. Alhoewel...

Met de serieuze aanslagen die het blessurespook op mij pleegde de laatste twee jaren, ben ik al superblij dat ik erbij kan zijn. Terug aan de start, mee met alle anderen. Terug in de wedstrijd. 1 woord: jippie!

Het was één van mijn tussentijdse doelen: hier mee kunnen starten.

De voorbije weken is alles niet verlopen zoals ik hoopte, maar ik ben er toch bij ;-)

De volgende stap is een stuk groter en zwaarder: een trainingsschema van bijna 10 weken dat me moet klaarmaken voor een redelijke 10km wedstrijd. Maar dat betekent eerst eens flink de basisconditie in orde zetten en dan wat snelheid trainen. Maar mezelf kennende, kan er op die tijd heel wat mis gaan. Het zal dus week per week evalueren worden en vooral het gezonde verstand erbij houden.

Als ik de oude schema’s bekijk, valt me nu op dat er veel te weinig aandacht was voor rust en herstel. Teveel ineens, te lang, te snel, te “steile” opbouwperiodes. Als ik me goed voelde, deed ik bij iedere training nog een schepje bij, ik was pas blij als het gas eens helemaal beneden was geweest. En waarschijnlijk ligt daar -onder anderen- de oorzaak van verschillende blessures. Ik besef maar al te goed dat ik vandaag nog helemaal beneden aan de berg sta en dat de weg naar goede prestaties (naar mijn kunnen) nog lang, steil en zwaar zal zijn. En ik blijf me breekbaar voelen, hoe gek het ook klinkt. Als je van het ene naar het andere probleem loopt, vertrouw je op den duur je onderstel niet meer. Dan is de angst voor het blessurespook bij momenten wel erg groot.

Maar kom, we zien het wel als het allemaal zo ver is. Stap voor stap hé ;-)

Eerst amuseren op de Corrida, genieten...

Eerst en vooral: zalig Kerstmis iedereen!

Ook op sportvlak laat zich dat voelen: vooral op tafel ;-) Al probeer ik er op te letten!

De voorbije weken zijn niet zo slecht geweest: in de week van 12 tot 18/12 liep ik net geen 30km in drie trainingen op de Finse piste. De week nadien idem. Dat maakt twee weken zonder noemenswaardige last aan de achillespees en daar ben ik toch wel heel content mee

Volgende week ein-de-lijk de Eindejaarscorrida van Leuven. Ik kijk er enorm naar uit! Ambities? Mmm, nog niet veel, ik ben al super blij dat ik erbij kan zijn!

Zo, en nu ga ik eens mijn uiterste best doen om deze blog wat te onderhouden. Blijkbaar leest zo nu en dan toch iemand 'm ;-)

Om een lang verhaal kort te maken: 2011 is mijn derde nuljaar op rij. Katastrofaal dus. Ik liep in die jaren wel wedstrijden maar onvoldoende om van een goed jaar te kunnen spreken. Ook dit jaar startte ik nog goed (naar mijn kunnen) op de 10km van de Studentenmarathon te Leuven, maar nadien ging het allemaal weer de mist in. Maar dat kon je in de voorgaande artikels al lezen.

September verliep goed, maar moeizaam. Met de medicatie die ik nog nam was het moeilijk om conditie op te bouwen. In november liet ik me dan weer dubbel en dik in de luren leggen... Het begon allemaal wat beter te gaan en ik werd overmoedig. Een combinatie van teveel km's op beton en wat overmoed in de trainingen zorgden ervoor dat de rechter achillespees terug begon op te spelen. Zoals een jaar voordien... Stom, stom, stom... Een beginnersfout van jewelste, maar het was te laat, ik zat ermee. Dat maakte dat november een maand was met in de meeste weken slechts één training.

Pfff, wat loopt het toch allemaal stroef... Soms hoor ik van de mensen rondom me: "je tijd is voorbij, leg je erbij neer". En dan denk ik meteen "niks van, ik voel dat ik het nog kan". Maar vanbinnen neemt de angst en de twijfel toe: drie heel magere jaren, talloze blessures en weinig of geen opbouw... Kom je dat nog te boven? Misschien is "mijn tijd" wel voorbij? Ik weet het niet, we zien wel. De laatste weken loopt alles terug beter, al blijft het een kwestie van voorzichtig te zijn. Ik hou het beperkt allemaal, want soms denk ik dat de motivatie om te presteren ook de reden van de vele fouten en blessures is. Vandaar: voorzichtig zijn en niet overdrijven is de boodschap. Lopen en blijven lopen is de kunst... Voorlopig...